Fransa’da 35 saat için

300 bin kişi yürüdü

Fransa’da hükümetin 35 saat olan haftalık çalışma süresine esneklik getiren yasa tasarısı, işçi sendikalarıyla iktidar arasında tartışmalara yol açtı. Cumhurbaşkanı Jacques Chirac’ın merkez sağ hükümeti, pahalı işgücünün ve yüzde 10’luk yüksek işsizliğin suçunu bu sisteme yüklüyor.

Fransa’nın birçok kentinde 5 Şubat 2005 tarihinde; haftalık 35 saat çalışma yasasının savunulması, ücretlerin artırılması ve kazanılmış sosyal hakların gasp edilmesine karşı eylem yapıldı. Beş büyük sendika konfederasyonu (CGT, CFDT, FO, CFTC ve FSU) çağrısı üzerine düzenlenen gösterilere Fransa genelinde 300 bin kişiyi bulan işçi ve emekçi katıldı.

Paris’te göstericiler, 90 bin kişinin protesto gösterisine katıldığını belirtirken, polis sayıyı 30 bin olarak verdi. Yürüyüşte, üzerinde “Çalışma saatlerini değil, maaşları artırın” yazan pankartlar taşındı. Tüm gösterilere rağmen yasa meclis de görüşülerek oylandı.

Ayrıca, Fransa’da ulaşım, eğitim ve sağlık başta olmak üzere posta ve elektrik kurumu gibi değişik sektörlerde çalışan milyonlarca işçi ve memur maaşlarını, çalışma koşullarını ve Raffarin hükümetinin yaptığı yasal düzenlemeleri protesto etmek amacıyla sokağa çıktı. 2003 ilkbaharından bu yana en büyük gösterilere sahne olan Fransa’da, 18 Ocak’ta postacıların yüzde 30’u, 19 Ocak’ta demiryolu işçilerinin yüzde 40’ı, 20 Ocak’ta öğretmenlerin yüzde 65’i ve 22 Ocak’ta sağlık çalışanlarının yarısından fazlasının grev ve protesto eylemlerine katılması dikkatleri Fransız emekçilerine yöneltti.

Hükümet, bir hastanın uzman doktora gidebilmesi için mutlaka önce genel bir doktora giderek vize almasını zorunlu kılıyor. Bu sistem bir yandan dar gelirli hastaların uzmanlara gitmesini zorlaştırırken diğer yandan uzman doktorlara ek ödenek sağladığı için genel doktorlar tarafından da eleştiriliyor.

Raffarin hükümetinin görevi devralmasından ve özellikle de Euro’nun dolaşıma girmesinden bu yana Fransa’da alım gücünün hızla düşmesine rağmen hükümet, sosyal yardımları kesti, işsizlik sigortası ödemelerini hem miktar, hem de süre olarak düşürdü ve çalışanların sağlık ve sosyal harcamalarına ek ödemeler getirdi.

(Birleşik Metal-İş Gazetesi, Sayı 167'den)